Warme zonnestralen

Ons uitstapje gisteren was weeral een avontuur op zich. Na een (weeral) hobbelige rit van een dik uur werden we ‘gedropt’ op drie kilometer van onze bestemming Colakreek. Bleek nu dat er geen busverbinding daarnaartoe ging en de overblijvende opties zijn te voet of met een taxi (eigenlijk een privépersoon met een wagen) het laatste stuk nog meer hobbelige weg af te leggen. Na wat heen en weer gebel door de plaatselijke supermarkteigenaar kwamen we vrij snel met de taxi aan.
Gelukkig voor ons was het deze dag niet zo warm als de andere dagen, slechts 25 graden, en was het een weekdag. Daardoor was het redelijk rustig in het recreatiedomein.

Colakreek kreeg zijn naam door de Amerikaanse militairen die in Suriname gelegerd waren tijdens de tweede wereldoorlog en hier graag kwamen pootje baden. Het donkerbruine kreekwater lijkt op Coca Cola. Hoewel het water donkerbruin is, heeft dat niets te maken met de kwaliteit ervan. De diepbruine kleur ontstaat door vallende bladeren en dit proces houdt de zuurtegraad van het water constant, waardoor het veilig zwemwater is.

Toen we in de late namiddag wilden terugkeren naar het busstation en, zoals afgesproken met de taxi van ’s morgens, hem wilden bellen, bleek er geen cellulair verkeer mogelijk te zijn. Alle zendmasten in de buurt waren opeens buiten werking. Wij zijn dus vol goede moed te voet aan de terugweg begonnen en waren zeer blij toen we na een kleine kilometer al een lift kregen door zeer vriendelijke Surinamers. De busreis terug ging langs een totaal andere weg dan we gekomen waren en zo hebben we nog een heel ander deel van het land en vooral de natuur kunnen bewonderen.

Vandaag, onze laatste volle dag, werd gevuld door het afscheid nemen van hier gemaakte vrienden en de stagiaires, enkele souvenirs aankopen , en ’s namiddags het aanschouwen van een ganse parade van mooi uitgedoste groepen die deelnamen aan een vierdaagse wandeltocht door de stad. Het ritme zit hier wel degelijk in het bloed want zelfs de allerkleinste deelnemers, tussen vier en vijf jaar, bleven na een tocht van 18 kilometer zeer bewegelijk op de slagen van het slagwerk dansend doorstappen.

Morgen is het inpakken, hopelijk krijgen we alles (ook een beetje zon) in onze valiezen, en in de namiddag richting het enige internationale vliegveld van Suriname. Zanderij, het dorpje daar dichtbij werd in 1989 opgeschrikt door de grootste vliegtuigramp van dit land. De tekst op dit monument ter herdenking aan deze ramp is een beetje van toepassing op wat we van dit mooie exotische landschap vinden.

Familiebezoek

Voor onze afreis hadden we kennis gemaakt met een in België verblijvende Surinaamse vrouw. Zij had een mailtje gestuurd naar haar familie om hen van onze reis op de hoogte te brengen. Wij werden uitgenodigd om bij hen langs te komen. Dit heeft ons een heel ander beeld van Suriname gegeven dan de traditionele bezienswaardigheden voor de toeristen. Wij hebben het leven hier kunnen bekijken door de ogen van de plaatselijke bevolking, iets waar niet iedereen de kans toe krijgt.
De geanimeerde gesprekken gingen over de verschillen van het leven hier en bij ons, op economisch vlak, qua politiek, enz… Zo hebben niet alleen wij doch ook zij een andere kijk gekregen op elkanders manier van leven.

De volgende uitstap is naar Colakreek, een recreatieoord op 50 km ten zuiden van Paramaribo.
Hopelijk kunnen we daarvan enkele foto’s online krijgen.

Beestenboel

Vandaag hebben we de Paramaribo Zoo bezocht. Deze is zo kleinschalig zoals ze 40 jaar terug bij ons nog waren. Het voordeel ervan is dat je alle tijd kunt nemen om de dieren rustig te bekijken. Er zijn hier exemplaren die we nog nooit gezien hadden.  Op het einde van ons bezoek hadden we nog een aangenaam onderhoud met de Nederlandse beheerder die van deze plaats opnieuw een trekpleister voor toeristen en de plaatselijke bevolking wil maken.  In samenwerking met Nederlandse dierentuinen, begint deze nieuwe opbouw langzaam zijn vruchten af te werpen.  Er wordt werk gemaakt van nieuwe, veiligere kooien en ook voor de veiligheid van de bezoekers wordt er stilaan beter gezorgd, want nu kom je voorbij kooien waar je enkel je hand hoeft uit te steken en je kan zo de dieren aanraken, dit zou in Europa zeker niet kunnen… en maar best ook.   Enkele jaren terug was het zo erg gesteld met de dierentuin dat bijna alle eetbare dieren gestolen werden.
’s Avonds hadden we een samenkomst met een groep Belgen die hier op bezoek waren. Het hoofddoel van hun reis was het bezoeken van Donderkamp, dit is een indianendorp dat ondersteuning krijgt van die Belgische vereniging.
Tot heel laat hebben we, op het terras, nog zitten napraten over de wonderlijke natuur die Suriname rijk is.

De internetverbinding is hier momenteel zo traag dat de foto’s voor een volgende keer zullen zijn.

Adempauze

Vandaag hebben we een dagje rust ingelast. Dat mag wel eens, want het blijft een beetje ‘moeilijk wennen aan’ – allerlei dingen te doen en te zien en te bezoeken – in een tropische hitte.
Vanmorgen hebben we een beetje langer geslapen, tenminste dat hebben we geprobeerd, want het is vrij snel klaar, zo rond 6u30 al en er is reeds vroeg op de dag redelijk wat lawaai, alhoewel dat vandaag nogal meeviel, want tweede paasdag is ook hier feest- en rustdag.

Voor we hiernaartoe vertrokken hadden we contact met een reisorganisatie uit Holsbeek. Een 12-tal mensen zijn sinds een paar dagen ook in Paramaribo, één ervan had ons telefoonnummer van hier en belde vanmorgen om te informeren waar we gelogeerd waren. Groot was onze verbazing toen hij hier toevallig in hetzelfde guesthouse zit als wij. Je kent het spreekwoord wel, bomen ontmoeten elkaar niet, maar mensen wel. Met deze groep spreken we dan later eens af om samen te eten en een beetje ‘op verhaal te komen’.

We zijn dan ook eens op bezoek geweest bij Leen, op de krant. Allemaal heel vriendelijke mensen, die vandaag toch een beetje moesten werken, alhoewel het tweede paasdag is.

Op de terugweg naar ons guesthouse, lopen we langs een Best Western Hotel, en we zijn op vakantie hé, dus we dachten, hier gaan we iets drinken…Binnen in de ‘cafetaria’ krijgen we de menukaart en wat staat daarop??? Spaghetti !!! Ik had net nog vanmorgen gezegd dat pizza of spaghetti wel lekker zou zijn, na bijna twee weken uitsluitend rijst en kip, nasi en kip, kip en bami te hebben gegeten. Dus hebben we ons laten overhalen (en daar was echt niet veel voor nodig) om een lekkere spaghetti te bestellen.

Terwijl we daar zitten te genieten van onze lunch fietsen er twee hard!!!werkende studenten voorbij, die hebben we dan getracteerd op een lekker drankje en ze hebben het restje van onze spaghetti opgesmikkeld…

We waren net terug binnen in ons guesthouse als we dan -eindelijk- een regenbui hebben meegemaakt. Maar al bij al viel het nogal mee, gelukkig maar, want de dag dat we hier aangekomen zijn is er hier een ‘wolkbreuk’ geweest waardoor bijna alle straten een halve meter onder water stonden…

En terwijl ik dit hier zit te schrijven staat een beetje televisie op, er worden hier nogal wat ‘hindoe’ soaps vertoond, met de meest dramatische scènes, waarin de bollywood acteurs en actrices het beste van het beste geven…Familie, Thuis, B&B zijn hier klein bier bij…;-) Naast de soaps zijn er ook nogal wat programma’s waar er “muziekclips” worden uitgezonden…ongelooflijk met wat een iel, fijn, hoog stemmetje die zangers en zangeressen hun talent hier ten beste geven … een filmpje hiervan volgt later nog.

We genieten ook iedere dag (als we kunnen natuurlijk) van een kleine siësta, tussen 12 en 16u kun je het hier buiten bijna niet uithouden van de hitte, dus een klein middagdutje is welgekomen.

Voilà, tot zover dit relaas, voor de volgende dagen staan er nog een paar uitstappen op het programma, en dan moeten we toch ook nog een paar souveniertjes kopen voor de achterblijvers, wat weten we nog niet, maar we vinden wel wat.

Tekens in het zand.

Je moet het maar doen hé, tijdens je vakantie om 6u30 opstaan omdat je een tweedaagse excursie wil meedoen.

De bus voor twintig personen vertrekt stipt om 8u00 via een weg vol putten en kuilen richting district Marowijne, gelegen in het uiterste noordoosten van Suriname, naar de 140 km verre stad Albina. Daar arriveerden we, na een kleine tussenstop voor ontbijt en een plaspauze, omstreeks 14u00.

Hier scheepten we in voor een boottocht van nog eens 2,5 uur naar de monding van de rivier Marowijne, waar we om 17u00 werden verwelkomd op het natuurreservaat Galibi. Na het inprenten van de verplichte plaatselijke voorschriften was het afwachten tot het nacht was om een uitzonderlijke en unieke ervaring LIVE mee te maken, namelijk het zien eieren afzetten van de zeeschildpadden. Deze bedreigde diersoort is in deze tijd van het jaar vooral te vinden langs deze zandstranden. Dit kan enkel gebeuren onder toezicht en begeleiding van een gids, zonder fototoestel met flashlicht (gelukkig hadden wij de videocamera met nightvision mee), en gelukkig was het net volle maan.
Ons geduld werd rijkelijk beloond want we hebben wel een tiental exemplaren kunnen bewonderen tijdens hun vier uur durende zware beproeving.
Na een heel korte nacht zijn we om 5u30 terug op het strand beland om nog een glimp op te vangen van de ‘laatkomers’ en tevens de zonsopgang mee te maken.  Jammer was het te bewolkt om er ten volle van te kunnen genieten.
Na het ontbijt in de lodge konden we beginnen aan de lange terugweg, over het water en de hobbelige wegen, naar Paramaribo waar we ’s avonds het Holi-Phagwa konden meemaken.

Deze uitstap is alvast één van de hoogtepunten in onze reis geweest. Moe, zéér moe maar erg voldaan en zeer tevreden kijken we al uit naar de volgende belevenis.

Flaneren in de oude plantages

Zoals gezegd hadden we vandaag een plantagetour gepland. Vanmorgen om kwart voor 8 werden we door onze chauffeur opgehaald en iets over 8 uur was iedereen aan boord om de plantagetour, per boot, mee te maken.
De reisleidser van dienst, Joyce, heeft zich uitstekend van haar taak gekweten, ze heeft ons heel wat wijzer gemaakt over het verleden van Suriname, hoe het zat met de slaven die vanuit gans Afrika werden opgehaald, welke lijdensweg deze mensen moesten ondergaan en het waren heel vaak de echtgenotes van de plantage-eigenaars die zich van hun meest wrede kant lieten zien. Joyce is een begeesterende reisleidser, ze vertelde op zodanige manier dat je echt niet anders kon dan luisteren. Gedurende de ganse trip werden we ook (weeral) voorzien van de nodige drank en eettoestanden…
En om deze trip helemaal goed af te sluiten, hebben we een tijdje op een volledig gerestaureerde plantage doorgebracht, genietend van een verse kokosnoot, liggend in de hangmat…

Hierbij een paar fotootjes om jullie te laten meegenieten…

Morgen staat er weeral een excursie op het programma, een tweedaagse dit keer, come and see within a few days…

Opmerkelijke beelden

Tijdens onze wandelingen zien we toestanden waardoor het lijkt alsof we 30 jaar terug in de tijd zijn.
Andere situaties zetten ons werkelijk tot nadenken. Dit levert natuurlijk heel vreemde, vaak lachwekkende beelden op.
Hier zijn er al enkele.

Zonder woorden

Een afgedankte jeep

Beeldende kunst of vervelende vervuiling ?

Veilig parkeren

Gebouw in aanbouw of in verval?

Vanavond hebben we ‘traditioneel’ afgesloten met aperitief, lekkere Roti en daarna een heerlijk ijsje, en dat alles met een Live muziekband net voor ons.

Morgen gaan we met de boot via de rivier Commewijne op plantagetour.

Op Jeepsafari

Vandaag zijn we op jeepsafari vertrokken. Wat een avontuur!
De wegen, die hier aangelegd werden in de jaren 50, en waarvan slechts 1/3 van de 4.500 km verhard zijn, en weinig tot niet onderhouden worden, maken dat de hele rit resulteert in een ware uitdaging.
In de stad Paramaribo is het al een krioelen van auto’s en vrachtwagens om de putten in het wegdek te vermijden. Eén maal buiten de ‘hoofdwegen’ is een 4WD zeker geen overbodige luxe.

Snelwegen hebben ze hier niet want door de belabberde toestand van de wegen is 90 km/uur al een hele prestatie.
Onze gids leidt ons eerst naar de in aanbouw zijnde Carolinabrug die verleden jaar werd aangevaren door een ponton. Daardoor zijn er twee brugvelden ingestort. De omliggende dorpen zijn hierdoor weer geïsoleerd geraakt.

De trip brengt ons via de – door het Bauxiet roodgekleurde – weg naar diverse verlaten plantages in het District Para, waaronder Berlijn. Deze nederzettingen worden nu enkel nog bewoond door de Marrons.

Ergens in het oerwoud, de afslag zullen we zelf nooit meer terugvinden, wonen er inheemse indianen, die voor de toeristen potten bakken. De hele grote exemplaren waren net iets te groot om in de bagage weg te moffelen en vermits zij niet aan huis leveren hebben we ons beperkt tot een bescheiden waterkruikje.

Na een ganse dag ‘hobbelen’ waren we content op een terrasje te kunnen bijkomen, natuurlijk mét een drankje.

Morgen is het weer een ‘rustdag’ want het volgende avontuur is al geboekt.

enkele leuke foto’s en gedachten …

Het is hier echt wel zo warm dat we tijdens het middaguur toch echt wel de tijd hebben om een aperitiefje te drinken, met regelmatig een grote slok water, want alcohol en een lekker heet zonnetje, gaan niet altijd zo goed samen…

 

 

Naast het natje moeten we ook regelmatig voorzien in de droogjes, en dat lukt ook vrij aardig …

en af en toe hebben we een extra gast aan tafel …

en dit is wat je verkrijgt als je vergeet om een goed anti-muggen-steek-product op je benen te smeren … en jeuken dat dat doet, niet te geloven, ik zou mijn vel kapot krabben en het ergste is dat alleen ikke hiervan last heb … en kan het nog erger??? Jawel, er komt elke dag wel ergens ééntje bij …

 

En zo hebben we nog heel wat foto’s, maar die komen later nog wel aan bod.

Eén ding blijft mij hier toch verbazen, hier zitten we, 8000 km van huis, tropisch klimaat, Zuid-Amerika (waar de overgrote meerderheid van de bevolking portugees en vooral spaans spreekt), in een land met amper 400.000 bewoners, en die bewoners die spreken allemaal NEDERLANDS, heel makkelijk voor ons nu natuurlijk, maar je moet er wel een beetje rekening meehouden, je kan niet zomaar zeggen wat je denkt of wat in je opkomt, want de mensen naast wie je zit of naast wie je loopt kunnen je dus wel degelijk verstaan … het geeft een bijzonder tintje aan deze reis…

Beelden die blijven …

(voor Internet Explorer: met de muisaanwijzer op de foto gaan staan voor een woordje uitleg, voor Firefox: op de foto rechtsklikken en dan klikken op eigenschappen)

Gisteren hebben we een uitstap gemaakt naar ‘Nieuw Amsterdam’, de hoofdstad van het naburige district.
De verschillen tussen ‘arm en rijk’ zijn hier overduidelijk te zien in het straatbeeld.
Dit zijn enkele beelden die blijven hangen op ons netvlies, en waarbij wij ons héél bewust worden van het feit dat wij het zeker nog zo slecht niet hebben.