Amazing, fascinating Vietnam

Na een rustige vlucht van een kleine twee uurtjes, zijn we maandagochtend in Ho Chi Min City aangekomen.  En wow, dit is een stad die je zelf moet ervaren: de warmte (het is hier zeker 35° met een luchtvochtigheid van ongeveer 90%), de mensen (6 à 8 miljoen), het verkeer : de meeste mensen verplaatsen zich op een scooter, kan je je voorstellen: ongeveer 3 à 4 miljoen brommertjes die hier door de stad razen… wil je een straat oversteken dan moet je er gewoon voor gaan, eventjes links en rechts kijken en dan oversteken, niet te veel aarzelen, gaan… en de auto’s en de scooters zorgen er wel voor dat ze net rakelings langs je heen laveren.  Je kunt je niet voorstellen wat er allemaal vervoerd wordt met deze scooters.  Ganse families : vader, moeder en een paar kinderen is geen rariteit, bij ons zitten de kindjes allemaal goed vastgeriemd in een maxi cosy of op de achterbank in een aangepast zitje, wel hier is dat wel even anders…

iedereen op de scooter

Deze morgen werden we dan afgehaald door onze eigen persoonlijke gids.  Met een mini-van werden we naar de Cu Chi Tunnels gebracht.  Na de uitleg van de gids, kregen we de mogelijkheid een stukje weg in de tunnels zelf af te leggen, op je hurken een weg van enkele meters in een ondergrondse tunnel, net breed genoeg om het niet benauwd te krijgen… en wij hadden dan nog het geluk dat we bijgelicht werden met een zaklamp en we waren in de ruimste tunnel (de kleinste is nauwelijks 45 cm breed, dus belange niet groot genoeg voor de wat dikkere westerse toeristen … Enkele meters later kwamen we weer uit de tunnel, nat bezweet, want het is in die tunnels zeker enkele graden warmer dan buiten, zo kregen we toch een heel klein beetje een idee van hoe het moet geweest zijn voor de Vietnamezen die hier ten tijde van de oorlog verbleven.

Yves in de tunnel

Luce kruipt uit de tunnel

Dit was echt wel de moeite waard…

Na de tunnels zijn we een fabriek of beter gezegd een werkplaats gaan bezoeken waar mooie kunstwerkjes worden gemaakt.  De kunstenaars zijn allemaal mindervalide, maar de dingen die ze maken, jonge jonge toch, wat was het moelijk te kiezen waarvoor we plaats konden maken in de valiezen.

het begin van een kunstwerkje

dit was het resultaat, mooi

Hierna was het weer richting stad want ondertussen was het weeral tijd voor de lunch.  Onderweg is het beginnen regenen, amaai, de regen valt hier wel met bakken uit de lucht, er is geen ontkomen aan, in een mum van tijd ben je kletsnat.  Dat belet de vele scooters niet om hun weg te blijven voortzetten, al dan niet met één- of tweepersoons regencapes aan.
Nadat we onszelf van het nodige anti-regen materiaal hadden voorzien zijn we dan nog snel iets gaan eten.  Daarvoor trokken we naar een shoppingmall waar de nodige eetstandjes voorhanden zijn.  Maar, groot was onze verbazing dat er eerst een lieve jongedame die moest controleren of we wel gezond genoeg waren…

Alles oké ? gelukkig wel

gelukkig geen koorts ...

Tot zover vandaag, morgen staat er een bezoek aan de Delta van de Mekong op het programma en gaan we naar een markt op het water.
Hierover brengen we later verslag uit.

Eindelijk was het dan zover …

Donderdag 20/08

Na een verkwikkende nachtrust en een lekker uitgebreid ontbijt, konden we beginnen aftellen tot de huwelijksviering.
De hele dag bestond uit niks anders dan niks doen, aan het zwembad zitten, een beetje in de zon, niet te lang want de zon scheen ‘onbarmhartig’ fel en we wilden zeker niet met een roodverbrande neus aan de feestdis verschijnen.

Sarah en Alix zijn heel fervente Ferrari-fans en dit is duidelijk te zien in de outfit die klaarlag voor alle gasten.  Voor zowel de mannen als de vrouwen was er een sarong voorzien, en als je goed kijkt dan zie je dat het paard dat symbool staat voor Ferrari op de sarong gebatikt werd.

't is eens iets anders dan een feestjurkje

Maar zoals het past op een huwelijksfeest, het trouwkoppel staat natuurlijk het meest in de belangstelling.

The happy couple

Na de huwelijksbeloften werden de flessen champagne ontkurkt,de ‘weddingcake’ werd aangesneden en eindelijk konden we toasten op het nieuwe paar.

Toast op het nieuwe paar

cutting of the weddingcake

Na het huwelijksdiner hebben we nog een paar uurtjes verder gefeest.

Let's party

Kuala Lumpur Tour

Maandag, 17/08

Na een uitgebreid ontbijt (eitjes, toast, wafeltjes, koffie, yoghurt, fruit …) iedereen richting bus voor een eerste ‘tour of Kuala Lumpur’.

Een eerste ‘attractie’ was de ‘Butterfly Garden’.  Een tuin met heel veel verschillende soorten vlinders, alle maten en kleuren, en sommige vlinders durven het aan om op je hand of op je hoofd te komen zitten.

Naast de vlinders is er een heel assortiment aan kevers en spinnen te ontdekken, de ene al wat meer angstaanjagend dan de andere.

Na de vlinders een beetje geschiedenis met een bezoekje aan het ‘National Museum’.

Het middageten was een ‘specialleke’, ‘Lunch on Bananaleaf’ : je krijgt een bananaleaf als bord, daarop worden een paar scheppen rijst geplakt, verschillende soorten groenten,vlees en vis, o.a. kip, rundsbrokjes, inktvisringetjes, boontjes, paprika enz… dit alles met verschillende sausjes, de ene al wat pikanter dan de andere, alles werd doorgespoeld met cola, water, limonade of lekkere mango lassi.  Het leuke hier is dat je gerust met je vingers kunt eten en je mag er zeker van zijn, het was echt om duimen en vingers af te likken.  Indien mogelijk zeker nog eens voor herhaling vatbaar volgende week.

Na de lunch, (er is echt geen tijd voor een siësta), gaan we richting Batu Caves.
Nadat je eerst 272 treden moest overwinnen en het echt wel overwinnen, want de temperatuur was ondertussen toch wel opgelopen tot zo’n 35°, kom je boven in een grot terecht. Deze grot is 400 meter lang en 100 meter hoog en werd in 1892 ontdekt. Het is de heilige plaats (grot) van de Hindoes in Maleisië.

Wie de ‘stoere’ wil uithangen, kan zich laten vereeuwigen met een boa rond zijn nek, ik vond het al stoer genoeg om in de verzengende hitte al die trappen te doen, de slang zal voor een volgende keer zijn .

Richting King’s Palace nu:
Daar waren we getuige van de ‘changing of the guards’ en dat is altijd wel een mooi schouwspel.
Tussendoor even vermelden dat er toch redelijk wat mensen rondlopen met een mondmasker, de meesten met een heel gewoon wit-papieren ding, maar sommigen hebben er toch werk van gemaakt.

Na King’s Palace ging het richting Buddhist Temple. Uit eerbied voor de Boedhistische goden wordt er verwacht dat je je schoenen afdoet, ’t is dan het uitgelezen moment om eens te kijken of er geen paar tussen zit dat je aanstaat en dat zou passen, vooral als je aan de andere kant van de wereld zit, zou het wel eens kunnen dat je schoenen ziet die je in België niet onmiddellijk in de schoenwinkel tegenkomt .
In deze tempel kun je je geluk beproeven: een hoop (genummerde) stokjes in je handen nemen en dan allemaal tegelijk laten vallen in bak gevuld met zand, het stokje dat boven blijft ‘drijven’, het schuifje met hetzelfde nummertje opendoen en een papiertje uithalen : hierop vind je dan een glimp van wat je in de nabije toekomst kunt verwachten …

Als afsluiter van deze eerste tour, namen we lift naar de top van Menara KL (KL Tower), in één minuut zoef je van de groundfloor naar de top van deze toren.  Hier heb je (normaal gezien) een mooi vergezicht op de stad en omstreken.  Spijtig voor ons hangt er de laatste weken redelijk wat smog in de lucht, dus het vergezicht was iets minder ver dan we gehoopt hadden.

Net toen we de KL Tower verlieten, barstte er een onweer los…We moesten een sprintje trekken naar de bus, kwestie van toch een ietsie pietsie droog te blijven.  De hevige regenbui zorgde er ook voor dat de rit naar het centrum ontaarde in een niet te voorspellen traffic jam: ongeveer anderhalf uur om zo’n kleine vijf km te avanceren…

Pizza dinner was voorzien in de Suria KLCC @ Chinoz On The Park, hier hadden we dan een spectaculair zicht op de fantastisch mooi verlichte Petronas Twin Towers.  (het weer was ondertussen weer helemaal opengetrokken, want anders is er van een spectaculair zicht natuurlijk geen sprake)
Wij Belgen,mogen dan denken dat we in het ‘bierland’ wonen, een ‘beertower’  heb ik bij ons nog nergens gezien.

nog nergens gezien bij ons

Het werd dan wel zo stilaan tijd om ons bedje op te zoeken, want van vrijdagmorgen tot zondagavond was er van slapen niet zoveel in huis gekomen, vrijdagavond zijn we nog op verjaardagsbezoek geweest, zaterdag de hele dag in het vliegtuig, zondagmorgen geland in KL en onmiddellijk de stad gaan verkennen, eerste shopping gedaan in Central Market.

In Central Market vind je van alles en nog wat: kleren, gadgets, waaiers, voedsel, drank, tot zelfs fish doctors…geweldig, fantastisch, schoenen uit en je voeten in een grote gevulde tank met water en vissen …en die vissen komen gewoon de dode huid van je voeten ‘knabbelen’… en kietelen dat dat doet, onvoorstelbaar, maar na een tiental minuutjes ben je van je eelt verlost en voelen je voeten zo zacht als een babyvelletje.

niet te doen ...

We vroegen ons wel af of dit ook in België of in Europa zou kunnen, met tien verschillende mensen (dus een twintigtal voeten) allemaal samen in dezelfde bak met water met een hoop vissen (en het zijn er zeker een tweehonderdtal) en die vissen knabbelen aan je voeten en je mag er zeker van zijn dat er toch wel wat huidcellen en losse velletjes in dit bad ronddobberen shock

Oh ja, heb ik al gezegd dat het hot, hot, hot is hier in Kuala Lumpur…

een uitgesteld verslag…

… moet kunnen hé

Paaszaterdag vertrokken naar Colombey-les-deux-églises (Village in Haute-Marne département, France, where General de Gaulle lived and was buried; population (1991) 700. A tall cross of Lorraine stands here as a memorial to de Gaulle.).  Na een rit van ongeveer 500 km aangekomen in ons hotelletje, niet al te groot, vrij rustig gelegen, proper en een vriendelijke ontvangst.  Eerst ingecheckt, ‘valies’ uitgepakt, en daarna ‘en route’, want als  ne mens in de champagnestreek is, wat doe je dan??? Ne champagnekelder zoeken, champagne proeven en een paar flesjes kopen hé ! Dat hebben we dan ook gedaan.  Nadien rustig afgezakt naar het dorpje waar we gelogeerd waren, daar een terrasje gedaan en dan naar ons hotelletje…
Een lekker aperitiefje, nee, gene porto, gene martini, maar wel een heerlijk coupje Champagne… Dan aan tafel aangeschoven voor een lekker dineetje, voorgerecht, hoofdgerecht en een heerlijk dessert, yes, zo kunnen we er wel weer even tegenaan.

Paasdag, na een ‘verkwikkende’ nachtrust, een lekker ontbijt met fruitsap en een lichtgekookt eitje, hebben we een bezoekje gebracht aan de memorial die ter ere van Charles de Gaulle werd gebouwd.  Binnen is er een permanente tentoonstelling van het rijkgevulde leven van de Generaal, zeker de moeite waard.
In de namiddag zijn we dan een 40-tal km verder gereden, naar Nogent.  Daar is een klein maar fijn scharen- en messenmuseum, Musée de la Coutellerie .  Daar zijn we toch een paar uurtjes zoet geweest met naar de meest mogelijke en onmogelijke messen en scharen te kijken.  Een aanrader.
Maandagnamiddag alweer huiswaarts gekeerd, via Reims, waar we dit korte maar fijne weekend afgesloten hebben met … een flesje Champagne…’t Leven is nog zo slecht niet.

En ondertussen zijn we volop bezig met de voorbereidingen van onze volgende trip.  Meer hierover volgt later.

En hiermee is ‘voorlopig’ het laatste geschreven …

Niet helemaal met onze zin hebben we ondertussen het lekkere warme klimaat alweer geruild tegen een echt Belgisch weertje

We willen dit reisverslag afsluiten met enkele opmerkingen, ontdekkingen die we gedaan hebben, nog enkele wijsheden die we graag nog met jullie willen delen.

Wat ons vooral opgevallen is: in Suriname leven verschillende religies, rassen, taalgroepen vredig naast en met elkaar.
Dit zie je vooral op volgende foto: de Synagoge en de Moskee, zij aan zij.

Met elkaar werken kan je echter niet zeggen van de “cellulaire” operatoren. Er zijn drie providers, je kan wel bellen van de ene naar de andere, maar het is niet mogelijk te smsen tussen de providers onderling. Het gevolg hiervan is dat er veel Surinamiers ofwel drie gsmtoestellen hebben ofwel een paar keer per dag van simkaart moeten wisselen, kwestie van op de hoogte te blijven wie er allemaal een berichtje zou gestuurd hebben.

We hebben in twee supermarkten een roltrap gezien (o.a. Kirpalani). En in die supermarkten hoef je echt niet te zoeken naar een verkoopster, er loopt in elke gang wel ééntje rond. En er zijn supermarkten en winkels waar met een elektronische kassa wordt gewerkt, maar er zijn er nog veel meer waar alles nog op losse briefjes geschreven wordt. Trouwens, één van de ‘grootwarenhuizen’ deed mij denken aan een magazijn vanuit mijn kinderjaren…

In vele restaurants ligt er bovenop het stoffen tafelkleedje nog een transparante plastiek, en dit is niet altijd even aangenaam in een tropische hitte, maar makkelijk is het natuurlijk wel, zeker als je een beetje een ’smospot’ bent…

De wegen zijn meestal niet in al te beste staat, en al zeker niet nà eventuele werken, vooral naar sommige bestemmingen moet je als bestuurder slalommen van de ene kant van de straat naar de andere om de putten in de weg te vermijden, een auto die redelijk hoog van de grond staat en liefst met een goede vering is zeker aan te raden.

Het stuur aan de rechterkant is een gevolg van de Engelse kolonisering, de meeste auto’s worden -tweedehands- uit Japan ingevoerd, dus dat stuur staat ook rechts, maar er zijn ook massa’s auto’s, ingevoerd uit o.a. Nederland met het stuur aan de linkse kant. Het blijft toch een beetje een raar gezicht.

Met de bus naar één of andere bestemming rijden is op zich ook een ‘bangelijk’ avontuur. Er zijn wel bushaltes, maar als je een busje ziet of hoort aankomen is het voldoende je hand op te steken, als er nog plaats is stopt de chauffeur en kan je instappen. Er zijn zitjes tot vlak naast de chauffeur, je moet er wel een beetje een ‘klimtochtje over de middenconsole’ voor over hebben, maar je hebt dan wel een eersteklas zicht op de weg. Zit je achteraan in een volle bus en wil je uitstappen, dan moet eerst ongeveer de helft van de andere passagiers uitstappen vooraleer jij uit de bus kan…En ook hier zijn de meeste banken overtrokken met plastiek, 30° en dan met je blote benen plaats nemen op zo’n bank…Dit werd dan wel meer dan ruimschoots goedgemaakt met de muziek die door de luidsprekers schalde…

Wandelen door de straten van Paramaribo is soms ook een helse onderneming, de auto’s toeteren je van de weg, maar het voetpad is dikwijls onbegaanbaar wegens overal geparkeerde wagens…

We hebben ook de plaatselijke zoo bezocht, niet echt te vergelijken met de ‘beestenhof’ in Antwerpen, maar eigenlijk wel best gezellig, heel kleinschalig, met een handjevol dieren en een speeltuin die ook deed denken aan de speeltuinen van hier bij ons van dertig, veertig jaar geleden. Er was één cafetaria en daar kon je ook ‘zooveniers’ kopen en het leuke was dat we daar zelf hebben moeten achter vragen, er werd je helemaal niks opgedrongen.

Ik had het al eens geschreven, we zaten 8000 km van huis, in een tropisch klimaat, in Zuid-Amerika (waar de overgrote meerderheid van de bevolking Portugees en vooral Spaans spreekt), in een land met amper 500.000 bewoners, en die bewoners die spreken allemaal NEDERLANDS en dit is de officiële taal. Iedereen spreekt Nederlands, velen spreken ook Hindoustaans en de meesten praten ook het Sranantongo, dit is een eigen taal, een echte spreektaal of een echte omgangstaal en het is soms wel grappig dat de mensen het Sranantongo en het Nederlands zo’n beetje door elkaar spreken.

Er zijn ook heel wat Chinezen te vinden in Suriname, de eerste Chinese contract-arbeiders kwamen in 1853 via Java in Nederlands-Indië naar Suriname. Na het aflopen van hun vijfjarig arbeidscontract keerden vele Chinezen terug naar hun land, diegenen die achterbleven probeerden bijna allemaal hun geluk in de handel, met als gevolg dat ruim 95% van de ‘kruidenierszaken’ in handen zijn van Chinezen. In deze zaken kan je van alles en nog wat kopen, van koffie, thee en suiker tot rum, gasflessen , kleren en schoenen.

Buiten de cocktails, er was zelfs een ‘Leentje’ (bestaande uit Pisang Ambon, Vodka en juice) te bestellen in één van de bars, hebben we ook veel water gedronken en ook wel een soort van frisdrank met de mooie naam ‘Zuurzak‘ en in tegenstelling met de naam is dit een redelijk zoet drankje, typisch voor de tropen. Kasteelbier hebben we niet gevonden, maar we hebben wel ‘liters’ parbobier‘ gedronken, liters ja, want dit bier kon je ook kopen in een literfles, een Djogo genaamd.

Wat ons ook is bijgebleven : je kan soms wel in Euro betalen, maar het is enkel voor de Nederlanders weggelegd om ook Euro’s te pinnen…

Eén van de laatste dagen zaten we gezellig op een terrasje te eten, het was een warme, aangename avond, en het was echt rustig op dit terras. Als in ons belgenlandje de temperatuur boven de 20° komt, zitten de terrasjes overal afgeladen vol en kan je met moeite een stoel bemachtingen, het was een echte verademing dat we in Paramaribo, in de uitgaansbuurt altijd en zonder moeite een leeg tafeltje en stoelen vonden, dit is in België echt onmogelijk.

We hadden af en toe het gevoel dat we een stuk terug in de tijd werden geslingerd, maar het was zeker en vast de moeite waard, ondanks de vele muggenbeten waarop ik getrakteerd werd, ondanks de hitte die ons soms toch een ietsiepietsie teveel was, ondanks de kakkerlak die we op onze eerste avond al ontmoetten… maar later nooit meer hebben teruggezien (jammer, want ik had het beestje graag digitaal vereeuwigd ). We hebben heel wat mooie dingen gezien, leuke en interessante mensen ontmoet en ik hoop dat we ooit nog eens de kans krijgen om de vele bezienswaardigheden waarvoor we geen tijd hebben gehad, later nog te kunnen bezoeken.

Voor wie graag wat meer zou willen lezen over Suriname, de bezienswaardigheden en de bevolking :
Wereldwijzer Suriname (van Uitgeverij Elmar BV, Rijswijk ISBN 978-90-389-1799-3) is een echte aanrader.

Adempauze

Vandaag hebben we een dagje rust ingelast. Dat mag wel eens, want het blijft een beetje ‘moeilijk wennen aan’ – allerlei dingen te doen en te zien en te bezoeken – in een tropische hitte.
Vanmorgen hebben we een beetje langer geslapen, tenminste dat hebben we geprobeerd, want het is vrij snel klaar, zo rond 6u30 al en er is reeds vroeg op de dag redelijk wat lawaai, alhoewel dat vandaag nogal meeviel, want tweede paasdag is ook hier feest- en rustdag.

Voor we hiernaartoe vertrokken hadden we contact met een reisorganisatie uit Holsbeek. Een 12-tal mensen zijn sinds een paar dagen ook in Paramaribo, één ervan had ons telefoonnummer van hier en belde vanmorgen om te informeren waar we gelogeerd waren. Groot was onze verbazing toen hij hier toevallig in hetzelfde guesthouse zit als wij. Je kent het spreekwoord wel, bomen ontmoeten elkaar niet, maar mensen wel. Met deze groep spreken we dan later eens af om samen te eten en een beetje ‘op verhaal te komen’.

We zijn dan ook eens op bezoek geweest bij Leen, op de krant. Allemaal heel vriendelijke mensen, die vandaag toch een beetje moesten werken, alhoewel het tweede paasdag is.

Op de terugweg naar ons guesthouse, lopen we langs een Best Western Hotel, en we zijn op vakantie hé, dus we dachten, hier gaan we iets drinken…Binnen in de ‘cafetaria’ krijgen we de menukaart en wat staat daarop??? Spaghetti !!! Ik had net nog vanmorgen gezegd dat pizza of spaghetti wel lekker zou zijn, na bijna twee weken uitsluitend rijst en kip, nasi en kip, kip en bami te hebben gegeten. Dus hebben we ons laten overhalen (en daar was echt niet veel voor nodig) om een lekkere spaghetti te bestellen.

Terwijl we daar zitten te genieten van onze lunch fietsen er twee hard!!!werkende studenten voorbij, die hebben we dan getracteerd op een lekker drankje en ze hebben het restje van onze spaghetti opgesmikkeld…

We waren net terug binnen in ons guesthouse als we dan -eindelijk- een regenbui hebben meegemaakt. Maar al bij al viel het nogal mee, gelukkig maar, want de dag dat we hier aangekomen zijn is er hier een ‘wolkbreuk’ geweest waardoor bijna alle straten een halve meter onder water stonden…

En terwijl ik dit hier zit te schrijven staat een beetje televisie op, er worden hier nogal wat ‘hindoe’ soaps vertoond, met de meest dramatische scènes, waarin de bollywood acteurs en actrices het beste van het beste geven…Familie, Thuis, B&B zijn hier klein bier bij…;-) Naast de soaps zijn er ook nogal wat programma’s waar er “muziekclips” worden uitgezonden…ongelooflijk met wat een iel, fijn, hoog stemmetje die zangers en zangeressen hun talent hier ten beste geven … een filmpje hiervan volgt later nog.

We genieten ook iedere dag (als we kunnen natuurlijk) van een kleine siësta, tussen 12 en 16u kun je het hier buiten bijna niet uithouden van de hitte, dus een klein middagdutje is welgekomen.

Voilà, tot zover dit relaas, voor de volgende dagen staan er nog een paar uitstappen op het programma, en dan moeten we toch ook nog een paar souveniertjes kopen voor de achterblijvers, wat weten we nog niet, maar we vinden wel wat.

Flaneren in de oude plantages

Zoals gezegd hadden we vandaag een plantagetour gepland. Vanmorgen om kwart voor 8 werden we door onze chauffeur opgehaald en iets over 8 uur was iedereen aan boord om de plantagetour, per boot, mee te maken.
De reisleidser van dienst, Joyce, heeft zich uitstekend van haar taak gekweten, ze heeft ons heel wat wijzer gemaakt over het verleden van Suriname, hoe het zat met de slaven die vanuit gans Afrika werden opgehaald, welke lijdensweg deze mensen moesten ondergaan en het waren heel vaak de echtgenotes van de plantage-eigenaars die zich van hun meest wrede kant lieten zien. Joyce is een begeesterende reisleidser, ze vertelde op zodanige manier dat je echt niet anders kon dan luisteren. Gedurende de ganse trip werden we ook (weeral) voorzien van de nodige drank en eettoestanden…
En om deze trip helemaal goed af te sluiten, hebben we een tijdje op een volledig gerestaureerde plantage doorgebracht, genietend van een verse kokosnoot, liggend in de hangmat…

Hierbij een paar fotootjes om jullie te laten meegenieten…

Morgen staat er weeral een excursie op het programma, een tweedaagse dit keer, come and see within a few days…

enkele leuke foto’s en gedachten …

Het is hier echt wel zo warm dat we tijdens het middaguur toch echt wel de tijd hebben om een aperitiefje te drinken, met regelmatig een grote slok water, want alcohol en een lekker heet zonnetje, gaan niet altijd zo goed samen…

 

 

Naast het natje moeten we ook regelmatig voorzien in de droogjes, en dat lukt ook vrij aardig …

en af en toe hebben we een extra gast aan tafel …

en dit is wat je verkrijgt als je vergeet om een goed anti-muggen-steek-product op je benen te smeren … en jeuken dat dat doet, niet te geloven, ik zou mijn vel kapot krabben en het ergste is dat alleen ikke hiervan last heb … en kan het nog erger??? Jawel, er komt elke dag wel ergens ééntje bij …

 

En zo hebben we nog heel wat foto’s, maar die komen later nog wel aan bod.

Eén ding blijft mij hier toch verbazen, hier zitten we, 8000 km van huis, tropisch klimaat, Zuid-Amerika (waar de overgrote meerderheid van de bevolking portugees en vooral spaans spreekt), in een land met amper 400.000 bewoners, en die bewoners die spreken allemaal NEDERLANDS, heel makkelijk voor ons nu natuurlijk, maar je moet er wel een beetje rekening meehouden, je kan niet zomaar zeggen wat je denkt of wat in je opkomt, want de mensen naast wie je zit of naast wie je loopt kunnen je dus wel degelijk verstaan … het geeft een bijzonder tintje aan deze reis…

eerste indruk

Ondertussen zijn we goed en wel in Paramaribo aangekomen, na zo ongeveer 11 uur in lucht te hebben gehangen en in het vliegtuig te hebben gezeten, zijn we gisterenavond rond 21 uur plaatselijke tijd geland. Het was een aangename vlucht, zo goed als geen turbulentie, goed verzorgd, op tijd en stond een natje en een droogje, een beetje film om naar te kijken, via een persoonlijk ‘filmafspeelding’, maar toch doet het enorm veel deugd als je dan eindelijk het vliegtuig mag verlaten. En om een idee te geven van de warmte, bij het van de vliegtuigtrap afkomen is het net of er wordt een warme deken over je schouders gelegd, zelfs om 9 uur ’s avonds…

Na het uitchecken van de bagage en het passeren langs de douane en de ‘niets aan te geven’ zone, stonden we al na een halfuurtje op Surinaame bodem. Eens buiten de luchthaven, staan er onmiddellijk wel drie, vier mannen rond je die je maar al te graag naar het centrum van Paramaribo willen rijden. We hebben dan maar snel één van die mannen ‘in dienst genomen’, heel waarschijnlijk tegen een veel te hoge prijs, maar we wilden eigenlijk graag zo snel mogelijk hier zijn, eindelijk schoenen uit kunnen doen, want ondertussen zaten onze voeten toch al heel wat uurtjes in onze schoenen… Ik had vanop de luchthaven nog snel naar Leen gebeld, en enkele minuten nadat de taxi ons had afgezet, kwam zij hier aangefietst, onder begeleiding van een chaperon, want de jongens waarmee alle stagiairs samen een huis huren, willen niet dat de meisjes hier ’s avonds alleen over de straat fietsen of wandelen, het is hier nogal gevaarlijk voor jonge, slanke, blanke meisjes …

Vandaag zijn we Leen dan efkes gaan opzoeken op de redactie van ‘Dagblad Suriname‘, zijn we de stad een beetje gaan verkennen, en we hebben ook al onze ogen uitgekeken op de mensen, de straten, de huizen, enz. We hebben ook over een plaatselijke markt gelopen, veel volk, veel lawaai, en je vraagt je af of hier geen voorschriften bestaan qua voedselhygiëne en zo, (en ik had heel eventjes de bedenking of wij er misschien toch niet een beetje veel te hygiënisch en veel te steriel mee omgaan…).

Het is ondertussen ongeveer 2 uur in de namiddag, en we hebben ons nu efkes uit de zon gezet, in ons – van airco voorzien logement -, want het is hier nu echt wel heel warm…

reisdocumenten

Gisteren de vliegtickets gaan afhalen en sinds vandaag zijn onze paspoorten voorzien van een geldig visum.  Je hebt er geen idee van wat er zo allemaal op de aanvraagformulieren moet ingevuld worden…en dan mogen wij (Belg zijnde) nog van geluk spreken, van ons wil men voornamelijk algemene dingen weten, zoals waar je gaat verblijven, of je ooit een visum bent geweigerd, hoe je gaat voorzien in je levensonderhoud tijdens je verblijf enz.   Ik heb uit heel goede bron gehoord dat een visum aanvragen voor België heel wat uitgebreider is en heel wat minder eenvoudig.  Na 37,20 EUR per visum betaald te hebben, krijg je dan een mooi gekleurde sticker in je paspoort en wordt de poort opengezet.  Nu alles nog inscannen en op een paar plaatsen bewaren (USB stick e.d.) en dan zijn we klaar voor de volgende stap.