Nog drie weken voordat we aan de tropische temperaturen worden blootgesteld.

Kaart van Maleisië

De laatste voorbereidingen zijn bijna afgerond.
Morgen naar Brussel om op de Vietnamese Ambassade ons reisvisum aan te vragen.
De laatste paar weken is er vaak contact geweest met mijn broertje via mail, sms, telefoon, msn zodat we zeker kunnen zijn dat alles van een leien dakje zal lopen.
Het hotel in Kuala Lumpur en op het eiland Penang (de parel van het Oosten) is geboekt, de culturele uitstap naar Vietnam is uitgestippeld.

Nu is het enkel nog zorgen dat de valiezen gepakt worden waarbij rekening gehouden wordt om voldoende vrije ruimte te voorzien.

een uitgesteld verslag…

… moet kunnen hé

Paaszaterdag vertrokken naar Colombey-les-deux-églises (Village in Haute-Marne département, France, where General de Gaulle lived and was buried; population (1991) 700. A tall cross of Lorraine stands here as a memorial to de Gaulle.).  Na een rit van ongeveer 500 km aangekomen in ons hotelletje, niet al te groot, vrij rustig gelegen, proper en een vriendelijke ontvangst.  Eerst ingecheckt, ‘valies’ uitgepakt, en daarna ‘en route’, want als  ne mens in de champagnestreek is, wat doe je dan??? Ne champagnekelder zoeken, champagne proeven en een paar flesjes kopen hé ! Dat hebben we dan ook gedaan.  Nadien rustig afgezakt naar het dorpje waar we gelogeerd waren, daar een terrasje gedaan en dan naar ons hotelletje…
Een lekker aperitiefje, nee, gene porto, gene martini, maar wel een heerlijk coupje Champagne… Dan aan tafel aangeschoven voor een lekker dineetje, voorgerecht, hoofdgerecht en een heerlijk dessert, yes, zo kunnen we er wel weer even tegenaan.

Paasdag, na een ‘verkwikkende’ nachtrust, een lekker ontbijt met fruitsap en een lichtgekookt eitje, hebben we een bezoekje gebracht aan de memorial die ter ere van Charles de Gaulle werd gebouwd.  Binnen is er een permanente tentoonstelling van het rijkgevulde leven van de Generaal, zeker de moeite waard.
In de namiddag zijn we dan een 40-tal km verder gereden, naar Nogent.  Daar is een klein maar fijn scharen- en messenmuseum, Musée de la Coutellerie .  Daar zijn we toch een paar uurtjes zoet geweest met naar de meest mogelijke en onmogelijke messen en scharen te kijken.  Een aanrader.
Maandagnamiddag alweer huiswaarts gekeerd, via Reims, waar we dit korte maar fijne weekend afgesloten hebben met … een flesje Champagne…’t Leven is nog zo slecht niet.

En ondertussen zijn we volop bezig met de voorbereidingen van onze volgende trip.  Meer hierover volgt later.

Bubbels ….

Nog 24 uur en dan lonkt de champagnestreek.
Het zal een welgekomen en aangenaam tussendoortje zijn. Een verademing na de lange wintertijd.
De stemproblemen zijn nog lange niet voorbij maar dat zal de pret niet drukken.

Zoektocht naar paaseieren.

We hebben de paasklokken horen luidden en volgens ons was dat vanuit zuidelijke richting.
Aangezien dit een ideaal moment is om er even tussenuit te knijpen, hebben we een hotelletje geboekt in de hoop dat onze zoektocht iets zal opleveren.

Wat we vooral hopen te vinden is een beetje rust, zodat we de batterijen wat kunnen opladen.
Iedereen heeft wel eens zo’n periode nodig hé.

Wordt binnenkort vervolgd.

Paris est toujours belle, …

Parijs is altijd mooi, wat er ook gebeurt en eender met wie je er bent!
Aangezien Frankrijk momenteel voorzitter is van de EU is de Eiffeltoren getooid met de kleuren en symbolen van de Europese Gemeenschap wat een heel apart beeld oplevert.

Gwenny vond het enig om te kunnen slenteren langs de vele grote modewinkels.

We hebben, volgens de plaatselijke bevolking, héél veel geluk gehad met het weer, het was volop zon van ’s morgens tot ’s avonds.   Op sommige momenten was het zelfs té warm zodat we natuurlijk voor schaduw met verfrissing moesten zoeken.

Met het openbaar vervoer (metro, bus, RER)  zijn alle monumenten en bezienswaardigheden vlot en gemakkelijk bereikbaar en voor een driedaags ticket is de prijs zeer aanvaardbaar.
Toch hebben we ontelbare trappen beklommen en afgedaald voor vaak adembenemende uitzichten en dagelijks een 15 km te voet afgelegd. Jaja, onze conditie moest op peil gehouden worden hé.

Hier kun je een samenvattende fotoreportage zien van deze citytrip.

Onze minicitytrip hebben we afgesloten met een bezoek aan Parc Asterix waarvan je hier een korte samenvatting kunt zien.

il semble bon

Volgens de weerkaart ziet het er veelbelovend uit. Omzeggens alle dagen zon en heerlijk terrasjesweer.

De wegeninfo op Touring geeft ook geen enkele file dus rest er ons niks anders dan genieten.

Et maintenant …

Ze zijn er.. onze verlofdagen die we samen kunnen doorbrengen.
Een uitgesproken moment om onze rondreis naar de Europese hoofdsteden verder te zetten en deze keer is de Lichtstad Parijs aan de beurt. In de voorbije jaren hebben we al Brussel, Amsterdam, Rome en Praag bezocht.

Voor Gwenny is dit natuurlijk een buitenkansje om deze modestad eens te zien.  Voor een meisje van zestien zijn de meeste toeristenpleisters niet direct dé prioriteit maar sommige memorabele plaatsen staan zeker op het programma.
Dit weekend nog een overzichtelijke dagplanning maken met de metrokaart dichtbij, en een stadsgids met de prijzen. (amaai het leven is duur)

Maandagochtend is het hopelijk ‘deftig’ weer om de trip van 350 km aan te vangen.

En hiermee is ‘voorlopig’ het laatste geschreven …

Niet helemaal met onze zin hebben we ondertussen het lekkere warme klimaat alweer geruild tegen een echt Belgisch weertje

We willen dit reisverslag afsluiten met enkele opmerkingen, ontdekkingen die we gedaan hebben, nog enkele wijsheden die we graag nog met jullie willen delen.

Wat ons vooral opgevallen is: in Suriname leven verschillende religies, rassen, taalgroepen vredig naast en met elkaar.
Dit zie je vooral op volgende foto: de Synagoge en de Moskee, zij aan zij.

Met elkaar werken kan je echter niet zeggen van de “cellulaire” operatoren. Er zijn drie providers, je kan wel bellen van de ene naar de andere, maar het is niet mogelijk te smsen tussen de providers onderling. Het gevolg hiervan is dat er veel Surinamiers ofwel drie gsmtoestellen hebben ofwel een paar keer per dag van simkaart moeten wisselen, kwestie van op de hoogte te blijven wie er allemaal een berichtje zou gestuurd hebben.

We hebben in twee supermarkten een roltrap gezien (o.a. Kirpalani). En in die supermarkten hoef je echt niet te zoeken naar een verkoopster, er loopt in elke gang wel ééntje rond. En er zijn supermarkten en winkels waar met een elektronische kassa wordt gewerkt, maar er zijn er nog veel meer waar alles nog op losse briefjes geschreven wordt. Trouwens, één van de ‘grootwarenhuizen’ deed mij denken aan een magazijn vanuit mijn kinderjaren…

In vele restaurants ligt er bovenop het stoffen tafelkleedje nog een transparante plastiek, en dit is niet altijd even aangenaam in een tropische hitte, maar makkelijk is het natuurlijk wel, zeker als je een beetje een ’smospot’ bent…

De wegen zijn meestal niet in al te beste staat, en al zeker niet nà eventuele werken, vooral naar sommige bestemmingen moet je als bestuurder slalommen van de ene kant van de straat naar de andere om de putten in de weg te vermijden, een auto die redelijk hoog van de grond staat en liefst met een goede vering is zeker aan te raden.

Het stuur aan de rechterkant is een gevolg van de Engelse kolonisering, de meeste auto’s worden -tweedehands- uit Japan ingevoerd, dus dat stuur staat ook rechts, maar er zijn ook massa’s auto’s, ingevoerd uit o.a. Nederland met het stuur aan de linkse kant. Het blijft toch een beetje een raar gezicht.

Met de bus naar één of andere bestemming rijden is op zich ook een ‘bangelijk’ avontuur. Er zijn wel bushaltes, maar als je een busje ziet of hoort aankomen is het voldoende je hand op te steken, als er nog plaats is stopt de chauffeur en kan je instappen. Er zijn zitjes tot vlak naast de chauffeur, je moet er wel een beetje een ‘klimtochtje over de middenconsole’ voor over hebben, maar je hebt dan wel een eersteklas zicht op de weg. Zit je achteraan in een volle bus en wil je uitstappen, dan moet eerst ongeveer de helft van de andere passagiers uitstappen vooraleer jij uit de bus kan…En ook hier zijn de meeste banken overtrokken met plastiek, 30° en dan met je blote benen plaats nemen op zo’n bank…Dit werd dan wel meer dan ruimschoots goedgemaakt met de muziek die door de luidsprekers schalde…

Wandelen door de straten van Paramaribo is soms ook een helse onderneming, de auto’s toeteren je van de weg, maar het voetpad is dikwijls onbegaanbaar wegens overal geparkeerde wagens…

We hebben ook de plaatselijke zoo bezocht, niet echt te vergelijken met de ‘beestenhof’ in Antwerpen, maar eigenlijk wel best gezellig, heel kleinschalig, met een handjevol dieren en een speeltuin die ook deed denken aan de speeltuinen van hier bij ons van dertig, veertig jaar geleden. Er was één cafetaria en daar kon je ook ‘zooveniers’ kopen en het leuke was dat we daar zelf hebben moeten achter vragen, er werd je helemaal niks opgedrongen.

Ik had het al eens geschreven, we zaten 8000 km van huis, in een tropisch klimaat, in Zuid-Amerika (waar de overgrote meerderheid van de bevolking Portugees en vooral Spaans spreekt), in een land met amper 500.000 bewoners, en die bewoners die spreken allemaal NEDERLANDS en dit is de officiële taal. Iedereen spreekt Nederlands, velen spreken ook Hindoustaans en de meesten praten ook het Sranantongo, dit is een eigen taal, een echte spreektaal of een echte omgangstaal en het is soms wel grappig dat de mensen het Sranantongo en het Nederlands zo’n beetje door elkaar spreken.

Er zijn ook heel wat Chinezen te vinden in Suriname, de eerste Chinese contract-arbeiders kwamen in 1853 via Java in Nederlands-Indië naar Suriname. Na het aflopen van hun vijfjarig arbeidscontract keerden vele Chinezen terug naar hun land, diegenen die achterbleven probeerden bijna allemaal hun geluk in de handel, met als gevolg dat ruim 95% van de ‘kruidenierszaken’ in handen zijn van Chinezen. In deze zaken kan je van alles en nog wat kopen, van koffie, thee en suiker tot rum, gasflessen , kleren en schoenen.

Buiten de cocktails, er was zelfs een ‘Leentje’ (bestaande uit Pisang Ambon, Vodka en juice) te bestellen in één van de bars, hebben we ook veel water gedronken en ook wel een soort van frisdrank met de mooie naam ‘Zuurzak‘ en in tegenstelling met de naam is dit een redelijk zoet drankje, typisch voor de tropen. Kasteelbier hebben we niet gevonden, maar we hebben wel ‘liters’ parbobier‘ gedronken, liters ja, want dit bier kon je ook kopen in een literfles, een Djogo genaamd.

Wat ons ook is bijgebleven : je kan soms wel in Euro betalen, maar het is enkel voor de Nederlanders weggelegd om ook Euro’s te pinnen…

Eén van de laatste dagen zaten we gezellig op een terrasje te eten, het was een warme, aangename avond, en het was echt rustig op dit terras. Als in ons belgenlandje de temperatuur boven de 20° komt, zitten de terrasjes overal afgeladen vol en kan je met moeite een stoel bemachtingen, het was een echte verademing dat we in Paramaribo, in de uitgaansbuurt altijd en zonder moeite een leeg tafeltje en stoelen vonden, dit is in België echt onmogelijk.

We hadden af en toe het gevoel dat we een stuk terug in de tijd werden geslingerd, maar het was zeker en vast de moeite waard, ondanks de vele muggenbeten waarop ik getrakteerd werd, ondanks de hitte die ons soms toch een ietsiepietsie teveel was, ondanks de kakkerlak die we op onze eerste avond al ontmoetten… maar later nooit meer hebben teruggezien (jammer, want ik had het beestje graag digitaal vereeuwigd ). We hebben heel wat mooie dingen gezien, leuke en interessante mensen ontmoet en ik hoop dat we ooit nog eens de kans krijgen om de vele bezienswaardigheden waarvoor we geen tijd hebben gehad, later nog te kunnen bezoeken.

Voor wie graag wat meer zou willen lezen over Suriname, de bezienswaardigheden en de bevolking :
Wereldwijzer Suriname (van Uitgeverij Elmar BV, Rijswijk ISBN 978-90-389-1799-3) is een echte aanrader.

Warme zonnestralen

Ons uitstapje gisteren was weeral een avontuur op zich. Na een (weeral) hobbelige rit van een dik uur werden we ‘gedropt’ op drie kilometer van onze bestemming Colakreek. Bleek nu dat er geen busverbinding daarnaartoe ging en de overblijvende opties zijn te voet of met een taxi (eigenlijk een privépersoon met een wagen) het laatste stuk nog meer hobbelige weg af te leggen. Na wat heen en weer gebel door de plaatselijke supermarkteigenaar kwamen we vrij snel met de taxi aan.
Gelukkig voor ons was het deze dag niet zo warm als de andere dagen, slechts 25 graden, en was het een weekdag. Daardoor was het redelijk rustig in het recreatiedomein.

Colakreek kreeg zijn naam door de Amerikaanse militairen die in Suriname gelegerd waren tijdens de tweede wereldoorlog en hier graag kwamen pootje baden. Het donkerbruine kreekwater lijkt op Coca Cola. Hoewel het water donkerbruin is, heeft dat niets te maken met de kwaliteit ervan. De diepbruine kleur ontstaat door vallende bladeren en dit proces houdt de zuurtegraad van het water constant, waardoor het veilig zwemwater is.

Toen we in de late namiddag wilden terugkeren naar het busstation en, zoals afgesproken met de taxi van ’s morgens, hem wilden bellen, bleek er geen cellulair verkeer mogelijk te zijn. Alle zendmasten in de buurt waren opeens buiten werking. Wij zijn dus vol goede moed te voet aan de terugweg begonnen en waren zeer blij toen we na een kleine kilometer al een lift kregen door zeer vriendelijke Surinamers. De busreis terug ging langs een totaal andere weg dan we gekomen waren en zo hebben we nog een heel ander deel van het land en vooral de natuur kunnen bewonderen.

Vandaag, onze laatste volle dag, werd gevuld door het afscheid nemen van hier gemaakte vrienden en de stagiaires, enkele souvenirs aankopen , en ’s namiddags het aanschouwen van een ganse parade van mooi uitgedoste groepen die deelnamen aan een vierdaagse wandeltocht door de stad. Het ritme zit hier wel degelijk in het bloed want zelfs de allerkleinste deelnemers, tussen vier en vijf jaar, bleven na een tocht van 18 kilometer zeer bewegelijk op de slagen van het slagwerk dansend doorstappen.

Morgen is het inpakken, hopelijk krijgen we alles (ook een beetje zon) in onze valiezen, en in de namiddag richting het enige internationale vliegveld van Suriname. Zanderij, het dorpje daar dichtbij werd in 1989 opgeschrikt door de grootste vliegtuigramp van dit land. De tekst op dit monument ter herdenking aan deze ramp is een beetje van toepassing op wat we van dit mooie exotische landschap vinden.

Familiebezoek

Voor onze afreis hadden we kennis gemaakt met een in België verblijvende Surinaamse vrouw. Zij had een mailtje gestuurd naar haar familie om hen van onze reis op de hoogte te brengen. Wij werden uitgenodigd om bij hen langs te komen. Dit heeft ons een heel ander beeld van Suriname gegeven dan de traditionele bezienswaardigheden voor de toeristen. Wij hebben het leven hier kunnen bekijken door de ogen van de plaatselijke bevolking, iets waar niet iedereen de kans toe krijgt.
De geanimeerde gesprekken gingen over de verschillen van het leven hier en bij ons, op economisch vlak, qua politiek, enz… Zo hebben niet alleen wij doch ook zij een andere kijk gekregen op elkanders manier van leven.

De volgende uitstap is naar Colakreek, een recreatieoord op 50 km ten zuiden van Paramaribo.
Hopelijk kunnen we daarvan enkele foto’s online krijgen.